خودآزاری چیست و چگونه میتوان از آن عبور کرد؟ راهنمای آگاهی، پیشگیری و درمان
خودآزاری رفتاری پیچیده و چندلایه است که اغلب با سوءبرداشت، قضاوت یا سادهانگاری اطرافیان مواجه میشود؛ درحالیکه در پسِ آن، رنج عمیق روانی، ناتوانی در تنظیم هیجانها و تروماهای حلنشدهی زندگی قرار دارد. درمان این مسئله نیازمند درک و همدلی اطرافیان و کمک تخصصی مشاوران است. در این مطلب دلایل ایجاد این مشکل و علائم آن، تفاوتش با افکار خودکشی، روشهای پیشگیری و درمان، و نقش اطرافیان در بهبود فرد را بررسی میکنیم.
خودآزاری چیست؟
در تعریف علمی به رفتارهایی گفته میشود که فرد بهطور عمدی برای آسیبزدن به خود انجام میدهد؛ رفتارهایی که هدف اصلی آنها کاهش یا کنترل فشار شدید هیجانی است، نه جلبتوجه یا ضعف شخصیتی. فرد در شرایط فشار روانی شدید، راهکارهای سالم و مؤثری برای مواجهه با هیجانهای طاقتفرسا در اختیار ندارد و به خود آزار میرساند. قضاوت نکردن و برچسب نزدن، اولین و مهمترین گام برای درک و حمایت از این افراد است.
چرا برخی افراد به خودآزاری روی میآورند؟
این رفتارها (مانند بریدن، کندن، سوزن زدن یا سوزاندن بخشهایی از بدن) ممکن است علتهای مختلفی داشته باشد. پژوهشهای روانشناختی چند عامل مشترک را نشان میدهند:
دشواری در تنظیم هیجانات
برخی افراد از کودکی نیاموختهاند که چگونه هیجانهای شدید؛ مانند خشم، غم، اضطراب یا شرم را شناسایی و نامگذاری کنند و به شکل سالم ابراز نمایند. در این شرایط، هیجانات انباشته میشوند و فرد احساس میکند زیر فشار درونی شدیدی قرار دارد. این عده بهعنوان راهی برای کاهش شدت هیجان، ایجاد احساس کنترل و یا دفع حس کرختی، سعی میکنند به خودشان آسیب برسانند و این تسکین کوتاهمدت، چرخهی رفتار را تقویت میکند.
فشار روانی مزمن و فرسودگی عاطفی
استرس طولانیمدت، بهویژه زمانی که فرد امکان بیان و تخلیهی آن را ندارد، نقش مهمی در بروز این مشکل دارد. فشارهایی همچون تنشهای خانوادگی حلنشده، استرسهای مداوم تحصیلی یا شغلی، و روابط ناسالم موجب میشود که فرد احساس کند راه فراری ندارد و به خودش آسیب برساند تا مسیری برای تخلیهی روانی داشتهباشد.
تروماها و تجربههای آسیبزا
رویدادهای ناخوشایند، بهویژه اگر در کودکی یا نوجوانی رخ داده و درمان نشده باشند، اثرات عمیقی بر تصویر فرد از خود و جهان میگذارند. این تجربهها با احساساتی مانند شرم، خودسرزنشی یا احساس بیارزشی پیوند میخورند.
الگوهای آموختهشدهم
گاهی فرد از طریق مشاهده یا شنیدن روایتهای دیگران یاد میگیرد که آسیب زدن به خود میتواند راهی سریع برای کاهش فشار باشد. اگر اطرافیان درد او را بیاهمیت جلوه دهند یا راه کمک را مسدود کنند، رفتارهای آسیبزا ادامه پیدا میکنند و تکرار میشوند. این مسئله بهویژه در نوجوانان و جوانان پررنگتر است.
نشانهها و علائم هشداردهندهی خودآزاری
شناخت علائم خودآزاری به اطرافیان کمک میکند زودتر برای درخواست کمک تخصصی اقدام نمایند. این نشانهها را جدی بگیرید:
- نوسانهای هیجانی
- تغییرات ناگهانی خلقوخو
- انزوا و کنارهگیری اجتماعی
- دروغگویی و پنهانکاری
- حساسیت شدید به انتقاد
- احساس شرم پایدار
- دشواری در آرامسازی خود پس از تنش
هرچند مشاهدهی این نشانهها بهتنهایی برای تشخیص کافی نیست، اما زنگ هشداری برای آغاز گفتوگوی همدلانه و مراجعه به مشاور است.
خودآزاری در نوجوانان و جوانان
این رفتار در سنین نوجوانی و اوایل جوانی شیوع بیشتری دارد؛ زیرا این دوره با چالشهای روانی، هیجانی و اجتماعی همراه است. تغییرات هویتی میتواند باعث سردرگمی، تغییر خلقوخو و احساس ناپایداری شود. آزار و اذیت از سوی همسالان نیز میتواند عزتنفس نوجوان را تضعیف کند. از سوی دیگر، دسترسی بیضابطه به شبکههای اجتماعی گاهی موجب عادیسازی رفتارهای آسیبزا یا ارائهی تصویر نادرستی از راههای مقابله با تنشها میشود. این عوامل در کنار نبود مهارتهای هیجانی و ارتباطی، نوجوان را در برابر رفتارهای پرخطر آسیبپذیرتر میکند.
در این شرایط، نقش خانواده و مدرسه بسیار تعیینکننده است. ایجاد فضای امن، آموزش سواد هیجانی، گوش دادن بدون قضاوت کردن و کاهش فشارهای غیرضروری میتواند اثر محافظتی قوی داشته باشد. والدینی که با گفتوگوی صمیمی، حضور فعال و حمایت مداوم در کنار فرزند خود هستند، نقش مهمی در پیشگیری از خودآزاری دارند.
تفاوت خودآزاری با افکار خودکشی
این دو شاید مشابه به نظر برسند، اما از نظر روانشناختی یکسان نیستند. افکار خودکشی با ناامیدی عمیق و تمایل به پایان دادن زندگی همراه است. اما خودآزاری با هدف کاهش یا کنترل فشار انجام میپذیرد. فرد با ایجاد درد جسمی سعی دارد درد روحی خود را قابل تحمل نماید، نه اینکه به زندگیاش پایان دهد؛ هرچند تکرار این عمل میتواند افکار خودکشی را تقویت کند. هیچکدام از این حالات نباید بیاهمیت تلقی شوند و ارزیابی حرفهای توسط متخصص سلامت روان در هر دو مورد ضروری است.
چگونه میتوان از خودآزاری عبور کرد؟
عبور از خودآزاری فرایندی تدریجی است که نیاز به صبر، حمایت و یادگیری مهارتهای جدید دارد. این مسیر با تصمیم آگاهانه برای مراقبت از خود آغاز میشود، اما ادامهی آن بدون همراهی اطرافیان دشوار است.
تقویت مهارتهای تنظیم هیجان
فرد باید موقعیتها و محرکهایی را که باعث تشدید فشار میشوند، شناسایی و اسمگذاری کند و تکنیکهای آرامسازی را یاد بگیرد. این کار کمک میکند واکنشهای سالم را جایگزین رفتارهای آسیبزا نماید.
ایجاد جایگزینهای سالم
فعالیتهای بدنی ملایم، نوشتن دربارهی تجربهها و هیجانها، انجام کارهای خلاقانه یا ایجاد ارتباطهای اجتماعی امن میتواند به تخلیه و کاهش تنش کمک کند.
درخواست کمک تخصصی
کمک گرفتن از روانشناس نه نشانهی ضعف و بیماری، که نشانهی آگاهی و مسئولیتپذیری نسبت به سلامت روان است.
نقش رواندرمانی و حمایت حرفهای
رواندرمانی یکی از مؤثرترین روشها برای کمک به افرادی است که با این مشکل درگیر هستند. درمان تخصصی نهتنها مانع بروز رفتارهای ناسالم میشود؛ بلکه به درمانجو کمک میکند با شناخت الگوهای درونی و درک ریشههای هیجانی، مسیرهای تازه و سالمی را برای مواجهه با فشار روانی ایجاد کند. طی این فرایند، فرد بهتدریج میآموزد که:
- هیجانهای خود را بهتر بشناسد و درک کند.
- ارتباط بین افکار، احساسات و رفتارهایش را درک کند.
- مهارت تنظیم هیجان و مدیریت تنش را فرا بگیرد.
در میان رویکردهای درمانی، برخی روشها در این زمینه بیشتر مورد استفاده قرار میگیرند:
درمان شناختی رفتاری (CBT)
این رویکرد بر شناسایی و اصلاح الگوهای فکری ناکارآمد استوار است. فرد یاد میگیرد چگونه افکار منفی یا غیرمنطقی میتوانند احساسات و رفتارهای آسیبزننده را تقویت کنند و چگونه میتوان آنها را بهشکل واقعبینانهتر و سالمتر بازسازی کرد.
درمان دیالکتیکی رفتاری (DBT)
این روش بر آموزش مهارتهای تنظیم هیجان، تحمل تنش، ذهنآگاهی و بهبود روابط بینفردی تمرکز دارد. DBT برای افرادی که با نوسانات هیجانی شدید و رفتارهای تکانشی مواجهاند، بسیار مفید است.
نکتهی مهم این است که هیچ رویکرد واحدی برای همهی افراد مناسب نیست و انتخاب نوع درمان، شدت و مدت آن، به ارزیابی تخصصی، شرایط فردی، سن، سابقهی روانشناختی و میزان حمایت محیطی بستگی دارد.
اطرافیان چگونه میتوانند کمک کنند؟
نقش اطرافیان در مسیر بهبود فردی که با این مشکل درگیر است، بسیار مهم و حساس تلقی میشود. نوع برخورد خانواده، دوستان و معلمان میتواند مسیر کمک را هموار کند و یا ناخواسته باعث تشدید شرم، انزوا و پنهانکاری شود. کمک مؤثر، بیش از هر چیز بر همدلی، آگاهی و شکیبایی استوار است.
همدلی فعال؛ شنیدن بدون قضاوت
همدلی فعال؛ به این معناست که شنونده، بدون تلاش برای اصلاح افکار، نصیحت یا قضاوت؛ به سخنان فرد بهدقت و با حضورذهن گوش دهد. بسیاری از افرادی که به خود آسیب میرسانند، برای سالها احساس کردهاند که دیده یا شنیده نمیشوند.
پرهیز از تهدید، سرزنش و ایجاد شرم
ایجاد شرم یکی از بدترین اشتباهات اطرافیان است و باعث میشود فرد رفتار خود را پنهان کند، از درخواست کمک بترسد و احساس کند لیاقت حمایت را ندارد.
تشویق به دریافت کمک حرفهای
اطرافیان نمیتوانند و نباید نقش درمانگر را ایفا کنند. آنها باید بدون اجبار و تحکم، همراه با توضیح و ایجاد اطمینان، فرد را بهسمت کمک گرفتن از روانشناس سوق دهند.
جمعبندی
خودآزاری نشانهی ضعف، توجهطلبی یا نقص شخصیت نیست؛ بلکه رفتاری است که در بستر رنج روانی عمیق، تروماهای حلنشده و ناتوانی در تنظیم هیجانها شکل میگیرد. شناسایی بهموقع نشانهها، توجه به عوامل زمینهساز و تمایز آن با افکار خودکشی، میتواند از تشدید آسیب و ورود فرد به چرخههای خطرناکتر جلوگیری کند. این مشکل با آموزش مهارتهای هیجانی، کاهش حس شرم، حمایت آگاهانهی اطرافیان و مداخلهی تخصصی قابل درمان است.
مراجعه به متخصص سلامت روان، اقدامی ضروری برای محافظت از جان و بازسازی تعادل روانی فرد محسوب میشود. اگر شما یا یکی از عزیزانتان با این مسئله روبهرو هستید، مرکز روان تحلیلی ایرانیان با بهرهگیری از متخصصان مجرب میتواند در مسیر ارزیابی، درمان و بهبود پایدار همراه شما باشد.
سؤالات متداول
آیا خودآزاری یک اختلال روانی است؟
این مسئله بهخودیخود یک اختلال روانی مستقل محسوب نمیشود. اما ممکن است در چارچوب برخی اختلالات و مسائل روانشناختی مانند افسردگی و اضطراب شدید، اختلال مرزی، تروماهای کودکی و اختلال پس از سانحه دیده شود.
آیا خودآزاری همیشه به خودکشی منجر میشود؟
خیر. این رفتار نوعی واکنش ناسالم به تنش روانی و متفاوت با افکار خودکشی است؛ گرچه میتواند در شرایطی به خودکشی منجر گردد و باید جدی گرفته شود.
چه زمانی باید از متخصص کمک گرفت؟
اگر این رفتار بیش از یکبار تکرار شود، حتی اگر آسیب بسیار خفیف باشد، باید به درمانگر مراجعه کرد.
آیا درمان خودآزاری ممکن است؟
بله. با درمان بهموقع و حمایت اطرافیان، بهبود پایدار دستیافتنی است.
چگونه با فردی که خودآزاری میکند صحبت کنیم؟
هنگام صحبت باید از سرزنش، نصیحت و قضاوت خودداری کنید و اساس را بر درک و همدلی قرار دهید.
دیدگاهتان را بنویسید