بهبودی

وینیکات می نویسد: بهبودی(cure) از اساس معنای مراقبت (care) دارد، مراقبتی که در راه رشد شخصی است. درمانگر باید ظرفیت داشته باشد تا تعارض های بیمار را در خود جای دهد، یعنی؛ آنها را در خود نگه‌دارد و صبر کند تا در بیمار حل شوند، نه اینکه مضطربانه به دنبال بهبودی باشد

بهبودی، کاری نیست که درمانگر بر روی مريض انجام دهد. وينيكات طی مشاوره با کودکان متوجه شد که لحظه مهم وقتی است که بیماری خود را غافل‌گیر می‌کند. در واقع؛ از دید وینیکات یکی از اهداف روانکاوی به دست آوردن توانایی غافلگیر کردن خود است.

بدیهی است که غافلگیری، از انتظارات یک بدنه‌ی نظری فراتر می‌رود و خود را از قید و بند تسلیم شدن رها می‌کند. آنگونه که از تاریخچه بیماران وینیکات پیداست، او در جایگاه یک روان‌کاو، از اینکه بیمارانش او را غافل‌گیر کنند یا خودش، خود را غافل‌گیر کند استقبال می‌کرد.

با وجود این‌که روان کاوان در مورد لذت (pleasure) مطالب زیادی نوشته‌اند، وینیکات از معدود روانکاوانی است که اجازه می‌دهد در نوشته هایش لذت بردن از آنچه انجام می‌دهد در معرض دید قرار بگیرد. به اعتقاد من؛ این یکی از قطعاتی است که در کنار دیگر بخش های عمده نظريه او بعدها به شکل یک مدل مشارکتی اصیل در آمد. در این مدل، روانکاوی موقعیتی فراهم می‌کند که در آن تعبیر خود ( self_interpretation) برای بیمار امکان پذیر باشد.

از نظر وینیکات سلامتی با دو جانبه بودن رابطه مرتبط بود: “یکی از نشانه های سلامت ذهن این است که فرد بتواند از طریق تجسم و با دقت وارد افکار احساسات، امیدها و آرزوهای فرد دیگر شود؛ همچنین اجازه دهد که طرف مقابل هم همین کار را بکند. وقتی در تخصص خود با یک مرد، یک زن یا یک کودک روبرو می‌شویم فقط دو انسان هستیم که موقعیت برابر دارند”.

وینیکات ، آدام فیلیپس